Gezond en jeugdig met soja?

Er is veel onderzoek geweest omtrend soja, en veel mensen wantrouwen het een beetje. Er wordt wel gedacht dat soja zou zorgen voor bepaalde vormen van kanker, of voor borstgroei bij mannen. Dat komt omdat er een bepaalde hormoon in soja zit, die lijkt op een vrouwelijk hormoon (fyto-oestrogenen).

 Ik moet zeggen, zelf doe ik ook een beetje voorzichtig. Ik eet nog rustig tofu, maar ik zorg wel dat ik niet sojayoghurt voor ontbijt, sojamelk bij de lunch, en dan tofu bij het avondeten eet.

Nou ja, wat blijkt? Soja is hardstikke gezond. Tuurlijk, dat wist heel Azië al lang, maar het is nu bewezen met een onderzoek. Da's toch wel weer geruststellend! Niet alleen hadden mensen die regelmatig soja aten een minder grote kans op borstkanker, ze hadden ook minder fijne rimpels. (artikel) / (onderzoek)

Wel wordt er nog gezegd dat gefrituurde tofu, en ook heel bewerkte producten zoals geïsoleerde soja-eiwitten, niet zo gezond zullen zijn voor je. Volgens mij moet je gewoon niet teveel van één product eten, maar dat geldt voor soja net zo goed als voor kaas, honing, pinda's, wijn, etc. 

Maak je eigen schoenenzak

Je eigen schoenenzak maken is wel een vrij nutteloze onderneming: voor 3 euro kun je er een kopen bij Ikea. Maar als je de stof al in huis hebt is het natuurlijk veel duurzamer er zelf een te maken dan een nieuw product aan te schaffen. Een nieuwe schoenenzak, die waarschijnlijk bestaat uit polyester of ander plastic-ig materiaal, heeft veel water en aardolie gekost in het maken, en waarschijnlijk veel brandstof bij het vervoer vanuit China. Oh, en de kans dat iemand fatsoenlijk betaald heeft gekregen voor het maken van een schoenenzak die 3 euro kost is natuurlijk ook niet zo groot. 

Ik had al heel lang een oud gordijn liggen, de stof was eigenlijk net niet gechikt voor kleding, maar ik vond het zo'n leuk kleurtje. Als schoenenzak is hij ideaal. De schoenenzak is gemaakt van een dubbele laag stof, waar ik heel simpel zakjes op heb genaaid. Ieder zakje is een beetje geplooid zodat de schoenen er makkelijk in kunnen liggen. De zak wordt rechtgehouden door een bamboelatje uit de tuin (een beetje breekbaar, ik moet snel iets anders zoeken). Aan de bovenkant heb ik twee knoopsgaten gemaakt, waar ik een reepje stof doorheen heb gehaald, en zo kan hij aan de kledingroe hangen. 

Super low-tech in de keuken: de Rucki Zucki

Ik weet niet of je het op z'n Nederlands uitspreekt ("rukkie zukkie") of op z'n Duits ("roekie tsoekie") maar hij doet zijn naam in ieder geval eer aan: de Rucki Zucki is echt best wel ruk (dat betekent stom, in het jongerenslang van de jaren 90).

De Rucki Zucki is op zich niet zo'n gek idee: een keukenmachine die met de hand wordt aangedreven, je trekt aan het handvatje waardoor de mesjes gaan draaien, de beweging lijkt op het aanzetten van een kettingzaag. Dat is ideaal bijvoorbeeld als, nou ja, de stroom uitvalt en je wilt per sé zelf salsa maken. Of op de camping, als je voor 20 man pesto moet maken. Of als je de keukenmachine zo ontzettend veel gebruikt dat je het merkt in je stroomkosten (maar als je hem zoveel gebruikt zou je misschien RSI klachten krijgen van de Rucki Zucki, dat is natuurlijk ook niet goed.)

In theorie een fantastisch apparaat dus, maar: het werkt niet! De hand-aangedreven mesjes zijn niet heel sterk en snijden maar op één hoogte. Dat resulteert dus in een laag ongesneden voedsel, met daarboven een laag pulp. Ook ben je zo lang bezig aan het handvatje te trekken dat je in die tijd wel vijf keer zoveel voedsel met een mes had kunnen snijden. Je kunt de Rucki Zucki ook gebruiken voor kruiden, maar serieus, hoeveel kruiden snijd je nou in een keer, en waarom moeilijk doen als het ook gewoon met een schaar kan?

Kortom de Rucki Zucki: absoluut low-tech, absolute afrader.

Even een diepe gedachte over het nut van duurzame initiatieven.

Soms denken mensen dat duurzaamheid (of dit blog) gaat om hele radicale levensveranderingen. Bijvoorbeeld dat je NOOIT MEER een hamburger mag eten, of nagellak kopen, of gewoon wc-papier gebruiken. En dat als je niet totaal, volledig, 100% duurzaam bezig bent, dat het eigenlijk een verloren moeite is.

Maar ik denk dat alle duurzame initatieven die nu bestaan (en dit blog) eigenlijk gaan om iets heel anders. Je hoeft helemaal niet je hele leven om te gooien, het gaat om een omslag in het denken.

Het is heel makkelijk op een bepaalde manier te denken en nooit kritisch te kijken naar je wereldbeeld. Zo kun je bijvoorbeeld geloven dat dingen pas echt goed schoon worden met duur en venijnig schoonmaakmiddel, dat je alleen mooi oud kunt worden met Q10, dat mensen heel veel calcium nodig hebben en dat alleen kunnen krijgen door een liter melk per dag, of dat brood uit de supermarkt komt en in een plastic zak zit.

Blogs als deze en duurzame initiatieven zijn er voor om te zeggen: is dat wel waar? Wat als brood niet per sé in een plastic zak zit, is het haalbaar en leefbaar om je brood zelf te bakken? Is het haalbaar en hygienisch om je tanden te poetsen met baking soda? Misschien wel, misschien niet. Het gaat er om dat je je leven kunt beschouwen met een frisse blik, en alles wat stom is, of niet in lijn met je ethische waarden, kunt veranderen. Dat kan namelijk. En dat vergeet je soms. En daarom is het goed dat er blogs over duurzaamheid zijn. 

Duurzame tips van little house: zuurdesem maken

"But how do you make the sour dough?" Mrs. Boast asked.
"You start it," said Ma, "by putting some flour and warm water in a jar and letting it stand till it sours."
"Then when you use it, always leave a little." Said Laura. "And put in the scraps of biscuit dough, like this, and more warm water." Laura put in the warm water, "and cover it," she put the clean cloth and the plate on the jar, "and just set it in a wam place," she set it in its place on the shelf by the stove. "And it's always ready to use, whenever you want it."
"I never tasted better biscuits," said Mrs. Boast.

Eerder kreeg ik al een reactie van iemand die vroeg hoe je aan een starter komt. Ik zal hier mijn antwoord op die vraag plakken (je moet natuurlijk niet te hard werken):

Ik maak mijn starter altijd zelf en dat is eigenlijk heel makkelijk. Ik meng twee eetlepels roggemeel met een scheutje water in een grote pot (zo'n grote pindakaaspot ofzo) en laat dat met een lapje er op staan. Ik let er goed op en na een paar dagen beginnen er wat bubbels in te komen. Dan geef ik een eetlepel roggemeel en een eetlepel water, en roer het goed door. Vanaf dat moment geef ik het elke ochtend en avond een lepel meel en water. Als het echt een beetje zurig ruikt, goed bubbelt en tussen het meelgeven een eind omhoog komt is het klaar, en kun je er mee bakken! In plaats van rogge- kun je ook volkorenmeel gebruiken.





Zuurdesem is heel leuk om mee te bakken, en heerlijk om te eten. Als je nog nooit brood hebt gebakken is het slim eerst een paar keer met een recept een gewoon gistbrood te bakken, dan weet je een beetje hoe het deeg moet voelen. Maar dat hoeft niet, experimenteren met zuurdesem is ook leuk.

Hmmm mjam mag ik nog een portie zeewier?

Lisette Kreischer wist het al langer: zeewier is heerlijk! Toch staat zeewier bij veel mensen nog niet dagelijks op het menu. Zeewier is tenslotte supergezond (Zeewier is één van de rijkste bronnen van calcium. Rijk aan vitamine B complex en de vitaminen A, C en K. Hoge concentraties eiwit, ijzer, magnesium, jodium, natrium, chroom, zink, fosfor en kalium.) Daarnaast is zeewier hartstikke lekker.

Volgens mij is zeewier nu met een opmars bezig. Naast de gelinkte non-fish-a-licious zeewierhapjes heeft ook de Albert Heijn zeewier in het assortiment, en bij Wagamama krijg je bij je veggie sushi een zeewier salade met lotuswortel en gember, superlekker.

Zeewier lijkt niet zo toegankelijk maar dat valt best mee, en ook koken met zeewier is niet zo gek als het lijkt. Bijvoorbeeld nori-vellen, de zwarte vellen om sushi, zijn een zeewier. Gewoon bij AH te koop, net als alles wat je nodig hebt om zelf sushi te maken. Of gewoon lekker bestellen, want bijna elk sushirestaurant heeft inmiddels een veggiemenu.

Bij de toko kun je gedroogde zeewier kopen, bijvoorbeeld wakame. Soms stuur ik meneer Stadshippie naar zijn werk met een kommetje miso-soep met tofu en wakamezeewier. Zijn collega's zijn daar altijd danig van ondersteboven. Wakamezeewier is heel makkelijk te bereiden: je legt het in warm of kokend water en dan vouwt het zich uit tot stukken zeewier, mooi groen en met een lekkere bite. Bijvoorbeeld in de eerder genoemde misosoep, maar ook als salade met een gember-achtige, sesam-achtige dressing erg lekker. 

duurzame tips van little house: een vrouw is geen bezit

"Why, they'll tax the lining out'n a man's pockets to keep up these here country-seat towns! [...] Feller come along and taxed me last summer. Told me I got to put in every least thing I had. So i put in Tom and Jerry, my horses, at fifty dollar apiece, and my oxen yoke, Buck and Bright, at fifty dollars apiece, and my cow at thirty-five.
"Is that all you got" He says. Well, I told him, I'd put in five children i reckoned was worth a dollar a piece.
"Is that all?" he says "How about your wife?" He says.
"By mighty" I says to him "She says I don't own her and I don't aim to pay no taxes on her," I says. And I didn't.

 Ik weet niet meer wie dit tegen wie zei, maar het is toch goed om te weten dat ergens in het pionier-Amerika in 1880 vrouwen waren die zichzelf niet als het eigendom van de man zagen. De aller-allereerste feministische golf, for sure!